Enga av byrjingar (Urte)
Hjem Add Om meg Kontakt

0

Enga av byrjingar

 

 

Av og til, kjem ho til meg.

Finn meg i min dyne, med auga klistra saman. Ho stryk meg varsamt over ryggen og strøyer arktiske krystall over kroppen min. Krystalla dreg meg i fingertuppane og får kroppen min til å danse av kulde. Ho tar sin svarte saks og klipper tråden til drøymen eg vitnar. Trenger neglene sine under augeloka mine og river dei opp. Deretter legg ho seg så tett ved sidan av meg at eg ikkje klarer å røyre på meg. Eg veit akkurat kva som kjem til å skje.

 

Vi veit ikkje når noko byrjar i vårt liv. Vi kan ikkje sjå det på førehand. Når noko nytt byrjar, er ikkje vi klare over det. Vi lever framleis i ein illusjon av fortida. Vi veit ikkje om det før byrjinga er over, og éin er plutseleg ein heilt ny stad.

For meg, er byrjingane ein av dei vakraste delane av ein menneskeleg eksistens. Ei byrjing tyder ei ny reise: utenkte tankar, ukjende moglegheiter.

Den spenninga som pregar ein ny start har nok varme til å tenne på fleire hundre hjarter, gi håp til tusenvis av hjernar og puste oksygen inn i tallause lunger. Derfor vil eg definere ei byrjing som det same som ein sjans ? sjans til å oppleve ein annleis, ukjend form av kjærleik.

 

Byrjinga gir deg eit rom, eit brett og nokre brikker. Så forlèt ho deg. Kva gjer du vidare? Du spelar. Møter på utfordringar, vinn og tap. Tida tar deg i handa og dreg deg ut på ei reise. Nokre gongar sluttar beina å gå, henda skjelver, stemma sviker og auga druknar. Andre tider vekser det vengar på deg, henda finner andre hender å halde fast i, lepper kyssar og auga kviler. Det er på dette stadiet du snakkar så mykje fornuft at du mistar di hjerne. Det er her nokon gjer kinna dine til fargen av ditt hår. Det er her du skrik ein framand Gud sitt namn. Her vert dine drøymar stelt av sumarfuglar. Her prøver du å fylle andre sine sorger med ord du har lånt. Det er her det skjer. Definisjonen på å leve.

 

Avslutninga. Når det er for mørkt til å sjå lyset, eller når det er for lyst til å sjå mørket. Når Gud ikkje svarar, eller når han ropar tilbake til deg. Når kjærleiken sloknar, eller når han brenn vekk.

 

 

Av og til, kjem ho til meg. Og eg veit akkurat kva som skjer.

Den kjensla kjem til å presse sine snølepper inntil mitt øyre og kviskre "Kva skal du gjere når din avslutning kjem?".

 

Men dersom ho kjem til meg i natt.

Kjem eg til å vende mitt andlet mot henne og tale. 

"Eg er ikkje lenger redd deg. Eg skal bruke livet mitt på å skape nye byrjingar. Skape ein sjans til ein annan type kjærleik, ein kjærleik gøymt i ord og bokstavar. Eg skal skape nye liv med ein penn; byggje vengar med metaforar og teikne tårer med ironi. Eg skal verte ein forfattar, ein som gir andre fleire liv å gøyme seg i, fleire liv å forsvinne i. Fleire liv å leve.

Og når eg vert ein, er ikkje eg redd for noko avslutning lengre."

 

For eg skal gjere kvar avslutning til ei eng som blomstrar av nye byrjingar.

 

Med blomar av kjærleik.

 

 






  • Kommenter her
    Design og koding: Ina Anjuta