Enga av byrjingar (Urte)
Hjem Add Om meg Kontakt

0

Enga av byrjingar

 

 

Av og til, kjem ho til meg.

Finn meg i min dyne, med auga klistra saman. Ho stryk meg varsamt over ryggen og stryer arktiske krystall over kroppen min. Krystalla dreg meg i fingertuppane og fr kroppen min til danse av kulde. Ho tar sin svarte saks og klipper trden til drymen eg vitnar. Trenger neglene sine under augeloka mine og river dei opp. Deretter legg ho seg s tett ved sidan av meg at eg ikkje klarer ryre p meg. Eg veit akkurat kva som kjem til skje.

 

Vi veit ikkje nr noko byrjar i vrt liv. Vi kan ikkje sj det p frehand. Nr noko nytt byrjar, er ikkje vi klare over det. Vi lever framleis i ein illusjon av fortida. Vi veit ikkje om det fr byrjinga er over, og in er plutseleg ein heilt ny stad.

For meg, er byrjingane ein av dei vakraste delane av ein menneskeleg eksistens. Ei byrjing tyder ei ny reise: utenkte tankar, ukjende moglegheiter.

Den spenninga som pregar ein ny start har nok varme til tenne p fleire hundre hjarter, gi hp til tusenvis av hjernar og puste oksygen inn i tallause lunger. Derfor vil eg definere ei byrjing som det same som ein sjans ? sjans til oppleve ein annleis, ukjend form av kjrleik.

 

Byrjinga gir deg eit rom, eit brett og nokre brikker. S forlt ho deg. Kva gjer du vidare? Du spelar. Mter p utfordringar, vinn og tap. Tida tar deg i handa og dreg deg ut p ei reise. Nokre gongar sluttar beina g, henda skjelver, stemma sviker og auga druknar. Andre tider vekser det vengar p deg, henda finner andre hender halde fast i, lepper kyssar og auga kviler. Det er p dette stadiet du snakkar s mykje fornuft at du mistar di hjerne. Det er her nokon gjer kinna dine til fargen av ditt hr. Det er her du skrik ein framand Gud sitt namn. Her vert dine drymar stelt av sumarfuglar. Her prver du fylle andre sine sorger med ord du har lnt. Det er her det skjer. Definisjonen p leve.

 

Avslutninga. Nr det er for mrkt til sj lyset, eller nr det er for lyst til sj mrket. Nr Gud ikkje svarar, eller nr han ropar tilbake til deg. Nr kjrleiken sloknar, eller nr han brenn vekk.

 

 

Av og til, kjem ho til meg. Og eg veit akkurat kva som skjer.

Den kjensla kjem til presse sine snlepper inntil mitt yre og kviskre "Kva skal du gjere nr din avslutning kjem?".

 

Men dersom ho kjem til meg i natt.

Kjem eg til vende mitt andlet mot henne og tale. 

"Eg er ikkje lenger redd deg. Eg skal bruke livet mitt p skape nye byrjingar. Skape ein sjans til ein annan type kjrleik, ein kjrleik gymt i ord og bokstavar. Eg skal skape nye liv med ein penn; byggje vengar med metaforar og teikne trer med ironi. Eg skal verte ein forfattar, ein som gir andre fleire liv gyme seg i, fleire liv forsvinne i. Fleire liv leve.

Og nr eg vert ein, er ikkje eg redd for noko avslutning lengre."

 

For eg skal gjere kvar avslutning til ei eng som blomstrar av nye byrjingar.

 

Med blomar av kjrleik.

 

 






  • Kommenter her
    Design og koding: Ina Anjuta